Πριν ένα ψαροκαράβι φύγει από το λιμάνι, ένα μέρος του ψαρέματός του μπορεί να έχει ήδη βρει αγοραστή. Στο Skipper Otto, τα μέλη χρησιμοποιούν προπληρωμένα πιστώματα για να επιλέγουν θαλασσινά καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, προσφέροντας έτσι εγγυημένη αγορά στους ανεξάρτητους αλιείς πριν καν αποπλεύσουν. Αυτό που ξεκίνησε με έναν ψαρά που αναζητούσε μια δίκαιη τιμή, συνδέει πλέον περίπου 70 ανεξάρτητους αλιείς απευθείας με Καναδούς καταναλωτές. [1]
Η συμφωνία αυτή αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου μοντέλου υποστήριξης από την κοινότητα, όπου οι καταναλωτές πληρώνουν τους παραγωγούς εκ των προτέρων για ένα μερίδιο της μελλοντικής συγκομιδής. Πρόκειται για μια απλή αλλαγή στον χρονισμό, αλλά με ουσιαστικό αποτέλεσμα: η σχέση ξεκινά με μια δέσμευση και όχι στο σημείο της πώλησης. Για τις μικροκλιμακές αλιευτικές επιχειρήσεις, το μοντέλο προσφέρει άμεση στήριξη από τα μέλη, ενώ για τους ίδιους τους καταναλωτές αποτελεί έναν απτό τρόπο οικονομικής ενίσχυσης της τοπικής παραγωγής τροφίμων. [2]
Αυτή η σχέση έχει αποκτήσει νέα επείγουσα σημασία στον Καναδά. Καθώς οι δασμοί και οι απαγορεύσεις εισαγωγών από τις ΗΠΑ ασκούν πίεση στις καναδικές βιομηχανίες, οι εμπορικές εντάσεις αυξάνουν τη ζήτηση για τοπικά προϊόντα. Το ενδιαφέρον για τις φάρμες και τις αλιευτικές επιχειρήσεις που υποστηρίζονται από την κοινότητα αυξάνεται, με ορισμένες φάρμες να αναφέρουν διψήφια ανάπτυξη της πελατολογίας τους. [2] [3] Η ελκυστικότητα του μοντέλου δεν παρουσιάζεται ως μια αφηρημένη συζήτηση για το εμπόριο, αλλά ως μια πρακτική απόφαση: η προπληρωμή για τη λήψη τροφίμων από παραγωγούς που βρίσκονται πιο κοντά στο σπίτι.
Υπάρχει επίσης μια διακριτική ανθρώπινη πλευρά στην προέλευση του μοντέλου. Το Skipper Otto εμπνεύστηκε από τον ψαρά Otto Strobel και ιδρύθηκε από την νύφη του, Sonia Strobel, και τον σύζυγό της, Shaun. Η επιχείρηση έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη αλιευτική επιχείρηση υποστήριξης κοινότητας στον Καναδά, διατηρώντας τη βασική ιδέα που την πυροδότησε: τη βοήθεια προς έναν ψαρά ώστε να λάβει μια δίκαιη τιμή για το ψάρεμά του. [1] Αυτή η ιδέα εκτείνεται πλέον πέρα από ένα μόνο σκάφος, συνδέοντας δεκάδες αλιείς με μέλη που μπορούν να επιλέξουν τα θαλασσινά που επιθυμούν κατά τη διάρκεια του έτους. [2]
Η τρέχουσα έξαρση του ενδιαφέροντος μπορεί να έχει ενισχυθεί από τις εντάσεις στα σύνορα, αλλά η καθημερινή της εφαρμογή είναι ιδιαίτερα ήρεμη. Ένα νοικοκυριό δεσμεύει ένα ποσό, ένας παραγωγός βασίζεται σε αυτή τη δέσμευση και τα προϊόντα μεταφέρονται μέσω μιας πιο άμεσης σύνδεσης μεταξύ τους. Με την αύξηση της τοπικής ζήτησης, η τροφή που υποστηρίζεται από την κοινότητα προσφέρει στους Καναδούς έναν συγκεκριμένο τρόπο να προσεγγίσουν την επισιτιστική ασφάλεια μέσω των ανθρώπων που καλλιεργούν και συλλέγουν όσα τρώνε. [3]
Γνώμη Yum: Μου αρέσει η ιδέα ότι η αγορά τροφίμων μπορεί να ξεκινά με μια δέσμευση προς τον άνθρωπο που τα συλλέγει, και όχι απλώς με μια επιλογή στον πάγκο του καταστήματος.
