Στο Circo Massimo της Ρώμης, ένας αρχαίος χώρος θεαμάτων έχει αποκτήσει μια νέα αποστολή: να βοηθά τους επισκέπτες να εξετάσουν πώς φτάνει η τροφή από τον σπόρο στο τραπέζι. Από τις 8 έως τις 12 Οκτωβρίου, η δεύτερη παγκόσμια έκθεση του FAO «From Seeds to Foods» πρόσφερε δωρεάν είσοδο στο κοινό και έφερε 400 γεωργικά προϊόντα, τεχνολογίες και καινοτομίες σε έναν χώρο που κάποτε συνδεόταν με αρματοδρομίες και τεράστια πλήθη. Το θέμα της έθεσε σταθερά την καινοτομία στην υπηρεσία της επισιτιστικής ασφάλειας και της διατροφής, με τον Γενικό Διευθυντή του FAO Qu Dongyu να ζητά λύσεις πρακτικές και οικονομικά προσιτές.[1]
Αυτή η έμφαση έχει σημασία, επειδή η καινοτομία μπορεί να μοιάζει μακρινή μέχρι να συνδεθεί με τους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά. Απέναντι από την Κεντρική Σκηνή της έκθεσης, η εγκατάσταση «Portraits of Food Heritage» της EBRD/FAO χρησιμοποίησε εικόνες και προσωπικές ιστορίες για να τιμήσει αγρότες, μεταποιητές και καινοτόμους. Οι άνθρωποι που παρουσιάζονται στηρίζουν τα συστήματα τροφίμων, ενώ παράλληλα διαφυλάσσουν παραδόσεις που περνούν από γενιά σε γενιά, μετατρέποντας την κληρονομιά σε κάτι ζωντανό: έναν δεσμό ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν και όχι ένα έκθεμα σφραγισμένο πίσω από γυαλί.[2]
Ο χώρος ενισχύει αυτή την ιδέα. Το Circo Massimo φέρνει μια μακρά ανθρώπινη ιστορία σε επαφή με τα σημερινά ερωτήματα γύρω από την παραγωγή θρεπτικών τροφίμων. Ωστόσο, η έκθεση δεν εστιάζει στην καινοτομία απλώς για χάρη της καινοτομίας. Τα προϊόντα και οι τεχνολογίες εντάσσονται σε μια ευρύτερη διαδρομή που διαμορφώνεται από τη γνώση και τη συνεργασία, ενώ η διακηρυγμένη φιλοδοξία είναι ο μετασχηματισμός των αγροδιατροφικών συστημάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόοδος μπορεί να περιλαμβάνει τόσο όσα έχουν μεταφερθεί από το παρελθόν όσο και όσα επινοήθηκαν μόλις πρόσφατα.[1][2]
Μια παρόμοια αίσθηση του φαγητού ως αφορμής για δημόσια συνάντηση επρόκειτο να ζωντανέψει το Llangollen στις 10 και 11 Οκτωβρίου. Περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι αναμένονταν στο φεστιβάλ φαγητού του, όπου πάνω από 100 περίπτερα, 22 τοπικά μουσικά σχήματα και επιδείξεις μαγειρικής στη Blas Culinary School θα γέμιζαν το Σαββατοκύριακο. Καθώς οι χώροι στάθμευσης στο κέντρο της πόλης αναμενόταν να δεχτούν πίεση, η Llangollen Railway ενθάρρυνε τους επισκέπτες να φτάσουν με πέντε δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση ημερησίως, ταξιδεύοντας μέσα από την κοιλάδα Dee με εναλλάξ ατμοκίνητα τρένα και ιστορικές ντιζελοκίνητες αμαξοστοιχίες.[3]
Η Ρώμη και το Llangollen προσφέρουν διαφορετικές κλίμακες, όμως και τα δύο φέρνουν το φαγητό κοντά στο κοινό, αντί να το αντιμετωπίζουν ως ένα αφηρημένο σύστημα. Το ένα προσκαλεί τους επισκέπτες να ακολουθήσουν τη διαδρομή από τους σπόρους στα τρόφιμα και να γνωρίσουν την ανθρώπινη κληρονομιά που εμπεριέχεται σε αυτήν· το άλλο συγκεντρώνει περίπτερα, μάγειρες, μουσικούς και ταξιδιώτες σε μια ουαλική πόλη. Οι πρακτικές λεπτομέρειες αποτελούν μέρος της γοητείας τους: δωρεάν είσοδος στη Ρώμη, επιδείξεις στο Llangollen και σιδηροδρομικά δρομολόγια που αποσκοπούν στη διευκόλυνση της αυξημένης προσέλευσης.[1][2][3]
Υπάρχει μια συγκρατημένη ελπίδα σε αυτή την εξωστρέφεια. Η επισιτιστική ασφάλεια, η διατροφή και οι αλλαγές στη γεωργία είναι τεράστια ζητήματα, όμως μια δημόσια έκθεση μπορεί να τους δώσει αναγνωρίσιμα πρόσωπα, ενώ ένα φεστιβάλ μπορεί να κάνει τη συμμετοχή τόσο απλή όσο η επιβίβαση σε ένα τρένο. Καμία από τις δύο διοργανώσεις δεν χρειάζεται να υπόσχεται ότι θα λυθεί κάθε πρόβλημα. Αρκεί να δημιουργεί χώρο ώστε οι άνθρωποι να παρατηρήσουν πιο προσεκτικά πώς καλλιεργείται, μεταφέρεται, παρασκευάζεται και μένει στη μνήμη η τροφή, καθώς και ποιοι κρατούν αυτή τη διαδρομή σε κίνηση.
Άποψη του Yum: Μου αρέσει η ιδέα ότι η χρήσιμη καινοτομία στα τρόφιμα μπορεί να τιμά την κληρονομημένη γνώση, παραμένοντας παράλληλα ανοιχτή και κατανοητή στο κοινό.
