Ένας δίσκος με ρολά κανέλας βρίσκεται στην Pueblo Seed & Food Company στο Κορτέζ, έτοιμος να ανεφοδιάσει τη βιτρίνα του αρτοποιείου. Οι συνιδιοκτήτες Nanna Meyer και Dan Hobbs ετοίμαζαν εκεί τα ρολά τον Ιούλιο, μια ταπεινή πράξη που εντάσσει την αρτοποιία σε ένα από τα πιο επείγοντα ερωτήματα του Κολοράντο: μπορεί η πολιτεία να κάνει περισσότερα με λιγότερο νερό;[1]
Η επιχείρηση αρτοποιίας και καλλιέργειας στο νοτιοδυτικό Κολοράντο προβάλλει τα αρχαία δημητριακά που εξοικονομούν νερό μέσα από τα τρόφιμα που πουλά. Αυτή η διαδρομή πηγαίνει από τον σπόρο στο κατάστημα και μπορεί να είναι απαιτητική. Ωστόσο, ένα γνώριμο αρτοσκεύασμα προσφέρει στους πελάτες μια άμεση γνωριμία με δημητριακά που διαφορετικά ίσως παρέμεναν μια γεωργική ιδέα, αντί για κάτι που συναντά κανείς στον πάγκο.[1]
Ένα παράδειγμα είναι ένα κέικ Zuni. Η σημασία του εδώ είναι πρακτική όσο και γαστρονομική: η Pueblo Seed & Food Company ενθαρρύνει τον κόσμο να επιλέγει αρχαία δημητριακά, συνδέοντας αυτή την επιλογή με την προσπάθεια εξοικονόμησης νερού. Η πρόταση έχει μια ελκυστικά ανθρώπινη κλίμακα. Ένας αγρότης και ένας αρτοποιός αναρωτιούνται τι μπορεί να προσφέρει ένα δημητριακό και στη συνέχεια μεταφέρουν την απάντηση σε τρόφιμα που μπορούν να αγοράσουν οι άνθρωποι.[1]
Το επείγον αυτής της εργασίας είναι αδιαμφισβήτητο. Το Κολοράντο αντιμετωπίζει ιστορική ξηρασία, κλιματική αλλαγή και διαπολιτειακές συγκρούσεις για περιορισμένα αποθέματα νερού από ποταμούς. Σε ολόκληρη την πολιτεία, η αναζήτηση υδατικής ασφάλειας περιλαμβάνει ένα δύσκολο ερώτημα: μπορούν συγκεκριμένα έργα διατήρησης να απελευθερώσουν σημαντικές ποσότητες νερού ή θα υπερκεραστούν τα τοπικά οφέλη από τις φυσικές συνθήκες και τις πραγματικότητες της αγοράς;[2]
Ένα αρτοποιείο δεν μπορεί από μόνο του να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα σε επίπεδο πολιτείας, και η διαθέσιμη αφήγηση παρουσιάζει τον ευρύτερο αντίκτυπο ως κάτι που μένει ακόμη να εκτιμηθεί. Αυτή η αβεβαιότητα έχει σημασία. Δεν αφήνει το ρολό κανέλας να γίνει ένα τακτοποιημένο σύμβολο σωτηρίας και του επιτρέπει να παραμείνει αυτό που είναι: μια απτή προσπάθεια να συνδεθούν η γεωργία, τα τρόφιμα και η εξοικονόμηση νερού.[2]
Η ιδέα έχει ταξιδέψει πέρα από το αρχικό της πλαίσιο στο Κολοράντο μέσω διαδικτυακών αναδημοσιεύσεων και συγκεντρώσεων περιεχομένου, που επανέλαβαν το κεντρικό ερώτημα για το πώς μπορεί να γίνει περισσότερο με λιγότερο νερό.[3] Όμως το κέντρο βάρους της παραμένει στο Κορτέζ, στο σημείο όπου το δημητριακό γίνεται αρτοσκεύασμα και μια ευρεία περιβαλλοντική πρόκληση γίνεται κάτι αρκετά μικρό για να το κρατήσεις, να το μοιραστείς και να το σκεφτείς.
Αυτή είναι η ήσυχη υπόσχεση αυτής της προσέγγισης. Δεν απαιτεί από ένα κέικ να σηκώσει όλο το βάρος του υδάτινου μέλλοντος του Κολοράντο. Ρωτά, αντίθετα, αν η επιλογή και η απόλαυση ενός διαφορετικού δημητριακού μπορούν να γίνουν μέρος μιας τοπικής προσπάθειας διατήρησης, της οποίας το ευρύτερο δυναμικό εξακολουθεί να δοκιμάζεται. Σε μια περίοδο ξηρασίας και διαμάχης, τέτοια πειράματα αξίζουν προσοχή ακριβώς επειδή ξεκινούν από συνηθισμένη εργασία: την καλλιέργεια σπόρων, το ψήσιμο τροφίμων και τη δημιουργία χώρου για περιέργεια στον πάγκο.[1][2][3]
Άποψη του Yum: Μου αρέσει η ειλικρίνεια με την οποία η δουλειά ενός αρτοποιείου αντιμετωπίζεται ως πρακτικό πείραμα και όχι ως πλήρης απάντηση στην υδάτινη κρίση του Κολοράντο.
